The Sixth Buddhist Council (1954 – 1956)

The Chaṭṭha Saṅgāyana (1954 – 1956)

The Sixth Buddhist Council was inaugurated at Kaba Aye in Yangon (formerly Rangoon,Burma) in 1954, 83 years after the Fifth Council in Mandalay. It was sponsored by the Burmese Government led by the Prime Minister, the Honorable U Nu. He had previously authorized the construction of the Mahā Pāsāna Gūhā, a great artificial cave built from the ground up and completed in 1952, to serve as the gathering place, much like Rajgiri’s Sattapānni Cave in India had housed the First Council immediately after the death of the Buddha. This new “cave” measured 220′ by 140′ inside and could seat 10,000 people.

The Sixth Council opened on May 17, 1954. Like the preceding councils, its chief objective was to recite, affirm and preserve the genuine wording of the Vinaya, Suttas and Abhidhamma–the pariyatti–as related by the Buddha and his principal disciples. This Council was unique in that the 2,500 learned Theravāda monks who participated came from eight countries–Myanmar, Thailand, Cambodia, Laos, Vietnam, Sri Lanka, India and Nepal–unlike previous councils which had included monks from the host countries only. Mahayana monks and representatives from all Buddhist countries also attended.

The complete traditional recitation of the Theravada Canon took two years, from 1954 to 1956. The Pali Tipiṭaka and its allied literature in all the diverse national scripts were painstakingly examined, their differences noted, necessary corrections made, and all the versions collated. Happily, it was found that there were only minor differences in the content of comparable texts in the various scripts. After the Council had officially approved them, the volumes of the Canon and its Commentaries were prepared for printing on modern presses and published in the Myanmar (Burmese) script. By the time the Council was over, all the participating countries had had the Tipiṭaka rendered into their native scripts, with the exception of India. The Council closed on the full moon of May 1956, exactly two and a half millennia after the Buddha attained parinibbāna. The version of the Tipiṭaka which the Sixth Buddhist Council produced is recognized as being true to the pristine teachings of Gotama the Buddha and the most authoritative rendering of them to date.

Ven. Webu Sayadaw (1896 – 1977)

Introduction

Ven. Webu Sayadaw was one of the most highly respected monks of the last century in Burma. (Sayadaw is a title used for monks. It means “respected teacher monk.”) He was notable in giving all importance to diligent practice rather than to scholastic achievement. Webu Sayadaw was born in the village of Ingyinpin in upper Burma on 17 February 1896. He underwent the usual monk’s training in the Pāli scriptures from the age of nine, when he became a novice, until he was twenty-seven. In 1923 (seven years after his ordination), he left the monastery and spent four years in solitude. He practiced (and later taught) the technique of Ānāpāna-sati (awareness of the in-breath and out-breath). He said that by working with this practice to a very deep level of concentration, one is able to develop vipassanā (insight) into the essential characteristics of all experience: anicca (impermanence), anat (egolessness) and dukkha (unsatisfactoriness). Webu Sayadaw was famous for his unflagging diligence in meditation and for spending most of his time in solitude. He was reputed to be an arahant (fully liberated one), and it is said that he never slept.

For the first fifty-seven years of his life, Webu Sayadaw stayed in upper Burma, dividing his time among three meditation centres in a small area. After his first trip to Rangoon, at the invitation ofSayagyi U Ba Khin, in 1953, he included southern Burma in his travels, visiting there to teach and meditate from time to time. He also went on pilgrimage to India and Sri Lanka. Webu Sayadaw spent his final days at the meditation centre in the village where he was born. He passed away on 26 June 1977, at the age of eighty-one.

Ухамсар амьдралын зургаан хэлбэрийг дамжин хөгждөг үү?

Тэртээ 25 зууны тэртээ Бурхан багш Зургаан зүйлийн ухамсар амьдрал буй хэмээн номолжээ. Өнөөдөр энэ ухамсар /сүнс байж магад/ -ын утга учир утга мөн чанарыг ойгохын тулд эхлээд амьд организмын тухай ойлголтыг авч үзэх шаардлагатай болох байх. Энэ нь хамгийн жижиг бичил организм вирусээс эхлээд нэг болон олон эст амьтад, өрөөр хэлбэл хамгийн дээд зэргийн өндөр хөгжилтэй хүнийг хамарсан ухагдахуун юм. Эрдэмтэд наанги шавар, туяаг хүртэл амьдралын эх сурвалж болгон эрэлхийлдэг. Нэг эст амьтад нь бидний мэдэх шаахай, Амёб хумхаагийн шимэгч гэх мэт. Харин олон эст нь хөндий биетэн, туузан хорхой, чийгийн улаанаас эхлээд сүүгээр бойжигчдыг хамааруулж үздэг. Гэхдээ энэ бүгд нь шинжлэх ухааны логик сэтгэлгээгээр батлан гаргаж ирсэн байх. Нэг эст амьтдыг шинжлэх ухаан их хожуу нээсэн ч бүр саяхан шинжлэх ухаанаар батлагдсан бас нэгэн амьдралын хэлбэр бол бактер, вирус билээ. Энэ бактер, вирус нь газрын асар гүний халуун хайлмал, мөсөн цэвдэгт ч оршдог бичил организм юм. Энэ бүгдийг бүлэглээд үзвэл бактер, вирус, нэг эст амьтад, Олон эст амьтад, Хүн гэсэн 4 хэлбэрт хувааж болох талтай. Тэгвэл 2500 гаруй жилийн тэртээ оюуны дээдийг төгсгөн билгийн чанадад хүрсэн Бурхан багш амьд организмын энэ бүлгүүдийг хэрхэн авч үзсэн байдаг нь үнэхээр сонирхолтой.
Монголчууд бид эх болсон зургаан зүйлийн хамаг амьтдын тусын тулд хэмээн буянаа зориулдаг.
Тэгвэл энэ 6 зүйлд:
1. Тамын амьтад /Их нүгэл хилэнцээр газрын асар гүнд орж халуунд түлэгдэж, чанагдаж, хүйтэнд бие нь хага хөлдөж зовлонгоо эдэлдэг амьтад/
2. Бирдийн амьтад /Их том гэдэстэй, маш нарийхан хоолойтой, үргэлж өлсөж цангаж явдаг амьтад/
3. Адгуусан амьтад /Хорхой шавжнаас авхуулаад бүх амьтад/
4. Хүн
5. Асури
6. Тэнгэрийн орныхон гэж бүлэглэсэн байдагийг бид мэднэ.
Үүнээс үндэслээд өнөөгийн шинжлэх нээгээд байгаа амьд организмын хэлбэрүүдийг Буддын номлолд мөнхөрсөн амьдралын дээрх хэлбэрүүдтэй зэргэцүүлэн авч үзье.

Будда Шинжлэх ухаан
1. Тамын амьтад -Бактер, вирус
2. Бирд -нэг эст амьтад
3. Адгуус -Олон эст амьтад
4. Хүн -Хүн
5. Асури -Нээгээгүй
6. Тэнгэр -Нээгээгүй

Тэгвэл эндээс харахад 2500 гаруй жилийн тэртээ эртний гүн сэтгэчдийн гаргаж ирсэн эх болсон зургаан зүйлийн хамаг амьтдаас бид өнөөдөр шинжлэх ухааны тэр өндөр өндөр хөгжил гэдгийнхээ үрээр дөнгөж 4-хөн зүйлийг л нээж чадсан байна гэж үү?
Бид сайн заяаны гэгдэх хүн, асур, тэнгэр гэх 3 орны амьтдаас нэгийг, муу заяаных болох там, бирд, адгуус гэсэн 3 орны амьтдаас нээгээгүй байсантамын орныхныг нь харьцангуй саяхан нээснээр аммьдралын 4 хэлбэр шинжлэх ухааны үндэстэйгээр батлагдлаа гэж үзэх бүрэн үндэслэлтэй юу? Магадгүй, гэхдээ бас эргэлзээтэй л юм. Бид үндсэндээ уурагт бие махбодын амьдралын хэлбэрүүдийг л нээж дуусаад байгаа бололтой.
Өнөөдөр дэлхийн олон нэрт эрдэмтэд уурагт бие махбодын амьдрал бол амьдралын цорын ганц хэлбэр бишээ гэдгийг хүлээн зөвшөөрч бид вирусыг л гэхэд дөнгөж саяхан нээлээ шүү дээ гэж үзэж байна.
Тэгвэл хүн төрөлхтний нээгээгүй байгаа Асури болон Тэнгэрийн орныхон гэх хүний дээд төрлүүд болох оюун ухаантнууд гэдэг нь амьдралын аль хэлбэрүүдийг нэрлэж болох вэ гэдэг асуудлууд гарна.
Буддын сургаалд Асури нарыг хэрэлдэж тэмцэлдэх зовлонг эдэлдэг хэмээн нэрэлдэг бөгөөд Тэнгэрийн орныхон биш гэж үздэг. Гэтэл өнөөдөр профессор Казначеев гуайн гэргэж ирж шинжлэх ухааны үндэслэлтэйгээр батлах гээд байгаа сансарын амьдрал, орон зайн амьдрал, талбайн оюун ухаан зэргээс бид орон зайн амьдрал гэдэг ойлголтыг авч үзэх ёстой. Үнэхээр энэ ертөнцөд бидэнтэй зэрэгцээд орон зайн огт өөр орчинд амьдрал байж болох л юм.
Тэгвэл энэ орон зайн амьдралыг шинжлэх ухаан нотолж чадвал Буддын сургаалд мөнхөрсөн Асури орныхон гэгч амьдралын хэлбэрийн дүр төрх нь гарч ирнэ биз ээ.
Дараагийн асуудал бол Тэнгэрийн орныхон гэгч оюун ухаантанууд нь амьдралын аль хэлбэр байж болох вэ гэсэн асуудал гарна. Хутагт сайн явдлын ерөөлийн хаан оршвой сударт Хэд ба хэдүй бүхий арван зүгийн ертөнц дахь гурван цагийн хүний арслан, сайбар /сайтар/ одсон, хоцролгүй тэд эл бүгдэд бие, хэл, сэтгэлээр бишрэн мөргөмү гэж гардаг. Эндээс харахад 10 зүгт алслан хязгааргүй үргэлжлэх сансар огторгуй гариг эрхсүүдэд бидний ижил уурагт бие мах бодын амьдрал цэцэглэн хөгжиж байгаа гариг эрхэс тоо томшгүй оршин байгаа нь лавтай.
Харин тэднээс арслан сайбар /сайтар/ одсон нь өөрөөр хэлбэл төгс ариусан гэгээрч чадсан л мөн өөрийнхөө дээд төрөл Асури, Тэнгэгийн орныхонд очиж таарах нь дээ. Тэгвэл бидний дээдийн дээд төрөл болох тэнгэрийн орныхон гэгч нь уурагт бие махбодын өшөө дээд төлөв буюу ер бусын гайхамшигт төлөвт орших оюун ухаантнууд болж таарах уу? Түүнээс биш өөр гариг эрхэст амьдрах бидний ижил хүн төрөлхтөн биш болох нь лавтай байна.
Хүн бид уураг тархиа чөлөөлж харьцангуй дээд түвшид хүрж /гэгээрлийн тодорхой түвшин/ хүрж чадвал учир нь тэнгаагдах болон холбоо тогтоож ч болох юм даа. Эрт үед хүмүүс нүгэл хилэнц бага ариун байх үед өнгөрсөн цагийн Бурхан сүмд суугаад ном айлдахад нь Тэнгэр, Асури нар Хүмүүстэй хамт суун Ном сонсдог байсан гэсэн яриа байдаг. Харин хүмүүн бид нүгэл хилэнц ихээр хийсээр биеэс нь өмхий үнэртэх тэргүүтэн элдэв муу гарсан тул Тэнгэр нар хамт эгнээ суухаа больсон гэдэг.
Эрхэм уншигч та мэргэн оюундаа тунгаан болгоогоорой. Бид Ариун номын замаар улам бүр урагшилсаар байвал Эдгээр 6 төрлөөс гэтэлж Үүнээс цааших чанадын амгаланг мэдрэх бөгөөд төгс гэгээрэлд хүрэх буй заа.

Багшийн яриа

1970 аад оны эхээр Шашны их сургуульд багшилж байсан гавж Данзан-осор гуайнд Л.Хүрэлбаатар гуай зочлон очдог байжээ. Тэгээд нэг өдөр багшаа хойт нас гэж ер байдаг уу гэж Данзан-осор ламтанаас асуужээ. Тэгэхэд нь ламтан: “Хойт нас байдгийг 2500 жилийн өмнө Будда хүлээн зөвшөөрсөн байдаг.Би түүнийг даган барьдаг хүн. Харин хойт нас байдаггүй гэж Маркс 250 жилийн өмнө номлосон. Чи түүнийг даган барьж байгаа болохоор ингэж асуусан байх. Би чамд нэгэн үлгэр ярьж өгье.Энэ богд уулын цаана нэгэн хүн иддэг барс байдаг хэмээн хүн болгон ярьдаг гэнэ. Зарим нь итгэнэ. Зарим нь үл итгэнэ. Бид бүгд хэзээ нэгэн цагт энэ уулыг даваад алсыг зорих хэрэгтэй болно. Итгэсэн нэгэн буу шийдэм бэлдээд аваад явна. Итгээгүй нэгэн хоосон явна. Хэрвээ бид уулын цаана гартал үнэхээр бар хүлээж байвал аймшиг тэр бус уу. Бар байсан байгаагүй бид буу шийдэм бэлдээд явбал алдах юм байхгүй ш дээ. Бар байх юм бол буудаад унагачина. Бар байхгүй бол чамд буудах ч ажил гарахгүй бүр сайн л биз.” хэмээн айлдсан гэнэ лээ

багшийг шүтэхүй номноос